Historie en innovatie aan de waterkant: de transformatie van Rotterdam's Piekbrug gebied
De Piekbrug, een ophaalbrugje uit de tachtiger jaren, is een van de toegangspoorten van een interessant stukje Rotterdam. Nadat de noeste bedrijvigheid rond dit voormalige havengebied was weggestorven, ontstond er een nieuwe dynamiek in en rond de oude pakhuizen en fabrieken aan de oevers van de Nieuwe Maas. Op steenworp afstand ligt de Erasmusbrug, de Cruiseterminal, Hotel New York en de spraakmakende woontorens De Rotterdam van architect Rem Koolhaas. Aan de Piekweg zijn historie en toekomst voelbaar aanwezig. Regendruppels en wind rimpelen het water van de Nieuwe Maas – het regent, voor het eerst in zeker zes weken. De zwart gebeitste dukdalven staan er, tot hun middel in het donkere water, wat mistroostig bij. Tegenover de halte van de waterbus naar Kralingen ligt het kantoor van IMd, een oude metaalfabriek, die met veel creativiteit in 2011 werd omgetoverd tot een uniek onderkomen voor een bijzonder bedrijf. Het pand onderstreept dat hier ‘out of the box’ wordt gedacht en gewerkt. De industriële uitstraling werd gekoesterd – de karakteristieke stalen constructie en hijsinstallatie zijn dominant aanwezig. Op speelse wijze en met lichte materialen werd de grote, open ruimte gevuld met kantoormodules op verschillende niveau’s, met elkaar verbonden door bruggen, trappen, onderdoorgangen en zonnige binnenplaatsen. Je kunt zelfs een wandeling maken door de binnentuin, die rond de rechthoekige kantoorunits is aangelegd. Of even dromerig uitkijken over het water dat aan drie kanten rond het gebouw klotst.
Op open plekken staan houten picknicktafels op vrolijk bloemetjestapijt. In combinatie met de grote, originele lichtstraten en enorme planten is een transparante en parkachtige ambiance ontstaan – fijn om naar te kijken en fijn om in te werken. Het ‘gebouw in een gebouw’ werd ontworpen door Ector Hoogstad Architecten (EHA) en past bij IMd, legt Remko Wiltjer 62 uit. ‘Het geeft iedereen die binnenkomt een boost! Je weet meteen dat hier iets bijzonders gaande is. Constructeurswerk lijkt immers niet het spannendste beroep op aarde. Als ik in een kroeg zit en ik vertel wat ik doe, zit ik de hele avond alleen!’ Jammer genoeg weten maar weinig mensen hoe leuk dit werk is. Hij kijkt om zich heen en zegt: ‘Normaalgesproken is het hier een drukte van belang, maar in deze corona-tijd werkt driekwart van onze mensen thuis. Hopelijk niet voor heel lang, want ik mis de dynamiek’.
